Azijn is een slecht ontbijt. 

En zo is het. Onderstaand wat kost van Wordbites die lekker op de maag ligt.
bij het eindeloze

bij het eindeloze
laten we daar beginnen
van open eind tot open begin ontspinnen
let’s play as we feel
onbezonnen onontgonnen
jonglerend met het onvoorstelbare

varen en laten varen
vergissen en vergeten
helemaal hier en verder door
het enige wat we weten is dat we weten dat we het niet weten
niets is wat het lijkt en zelfs dat niet

dus hoep, hoep, hiera!
lieve hofnarcisten en anti_aanbak_globalisten
let’s celebrate mindfuckness!
leve de grote vindtocht naar onzingeving

een waarheid uit zovele
een weg uit wegen en die dan wegleggen
waarde waarheidenen dát is pas waarlijk weg zijn

wat er speelt?
wij
wanneer?
ergens tussen eeuwig en nergens, altijd nu en altijd nooit
wat is bepaald?
dat is onbepaald

dus overdenderend applaus voor al onze narcelfies
voor alle afgezwaaide realitijdbommen op scarfacebook
hi ha hulde ook, voor alle blind-dates met onze ratio
damschreeuwers, klokkenzwijgers
alles speelt
in die unknownieme mangelmoes

yonder
verder door en meer dan daar
er op in gaand en er in op gaand
bij het innigste innerlijk van ons binnenste binnerlijk

ja, hier, zo ergens rond de vindgrens
wi wa wakker zonder hoofd
intuigelijk turend over die hese horizon
stil_zeggend
veel_zwijgend

bonte eendagsvliegen, dag-vinders, nachtvlinders
ratelverse kakelaars, kakelverse ratelaars
en ook jullie stille wateren
laten we ons er niets bij voorstellen
en dat dat dan alles is

ooit
onbegrepen overgave
ongerept omhelsd
opwaarts

onbestemd bestemd
ontroerd geroerd
onbewogen bewogen
om en om onaangeraakt geraakt
olé, olé, alles onderstekop!

ongekend onze oneindige omarming olijke octopussen
ook onverdeeld OK
alle oogkleptomanen en onverbloemde oer oergasmes

ontvouwen onthullen
openhartig omgekeerd
oneindig onaf

nietszeggend betekenisvol
het grote weten dat zich aandient
als we het niet meer weten
15 graden selfius is
32 graden warenheit
wie we zijn
als we zijn als
we niets hoeven zijn
bij het innigste innerlijk van ons binnenste binnerlijk

in waarachtig waardige warrigheid
lieve losmonauten
ogenschijnlijk begrepen
voorwaarts doorleefd

dus hier
tussen de seconden
naast de realitijd
waar het zoveel mooier is
waar we samenvallen met zonder alles
in een of in meerzaamheid
op de lachspiegelgrens
van verleden verheden
van iemandschap en niemandschap

daar waar we in volle openheid vergeten
otonome stereotorenkamerbewoners, horizonaanbidders,
ontketende omhelzers,
laten we hier beginnen
bij het eindeloze

wordbite # 793
De dingen

Het spreekt voor zich.
Hoe distels over paarden praten.
Wat ongebleekte katoen, de maan te zeggen heeft.
Het is me helder.

Echter. Wat zou een potlood aan de zon willen zeggen.
Wat vraagt de ochtend, aan de avond,
als de middag er niet telkens tussen zat.


Wat zou het onderbewuste,
het bewuste willen laten vergeten,
als het niet vergeten was, hoe vergeten ging.

Waar zouden schaamte en dauw
elkaar willen ontmoeten?
Waar ligt het breekpunt van een kindertraan.

Wat zou liefde lust willen vergeven
als alle vragen niet zouden worden verzwegen.
Waarover oreren het onbekende en onbegonnen werk na hun tweede tinder-date.

Wat vraagt het knoopsgat aan de container,
het priemgetal aan het breekijzer en
de volgesneeuwde fietstas aan de wereld.

Waarover wil het gevoel spreken
als -het vergetene- zichtbaar was.
En wat wil het gesprokene voelen
als het de woorden vinden kon.

Waarom ik het weten wil, ik weet het niet.
Of ik het weten wil, ik heb mijn vermoedens.
De vraag stellen is ‘m niet beantwoorden.

wordbite # 261
Meer lezen? Duik hier de winkel in.