Een hand is niet vier vingers met een duim.
Niet de handpalm, niet de knokkels, niet het noeste
eelt, niet de pezen, niet het polsbot en niet de
eigenzinnige kronkeling van aderen.
Zelfs niet de levenslijnen met hun oneindige drama’s.
Een hand is, noch wat ze heeft geschreven,
niet op bladzijdes, niet op lichamen.
De hand is ook niet het vasthouden,
het vasthouden van vormen: rijzend desembrood,
de gladheid van een rotorpen, blauwzwarte inkt.
Het is het allemaal niet.
Ook niet de groene vingers, rond de esdoorn.
Zelfs niet de regen die zich vermenigvuldigt.
Wat zich opent, valt in de ruimte die voorligt.
Een geopende hand draagt slechts één vraag.
Een doorzichtige vraag, niet te beantwoorden.
Zoemend als bijen stijgt ze op, zwermt uiteen en
verdwijnt.
Hertaling door Wordbites van stuk van Jane Hirshfield. Lees bijvoorbeeld haar verzameld werk: The asking. Schitterend!