Mijn lievelingsvest met de vele zakken.
Ik zou het bijna vergeten. In welke zak mijn leesbril.
In welke, dat ene scherpe potloodje. In welke mijn
huissleutels, dat trillende kompas, mijn geliefde
hondenfluitje en in welke mijn paspoort??
Lievelingsvest met de vele zakken.
Wekenlang vergat ik, in welke zak jij de dag bewaart.
De dag, waarop ik een plek groef, voor de as van mijn
moeder. Een zak die ooit de mijne…
Een zak ook, waarin de muren zitten,
de muren die ik ooit aanraakte in Auschwitz.
Kun je die verliezen? Waarschijnlijk niet.
Misschien een decennium.
Een zak met tranen.
Ik graaf en graai. Ook naar mijn overstap in
Munchen. Mijn overstap in Melbourne. En wat
dacht je van dat ene bonnetje voor die kop koffie in
Kuala Lumpur?
De vele zakken. Dragers ook, van muziek.
Bach. Porter. Pärt.
Een vrouw die ik, lang geleden, vertelde over het feit
dat ik niet kan zingen, gaf me ooit een kazoo.
Waar is die eigenlijk gebleven? O ja, en dan
natuurlijk ook nog die ene zak met die complete
Steinway, uiteraard keurig voorzien van wat broodkruimels.
Mijn lievelingsvest, met de vele zakken. Die ene,
bevatte volgens mij een compleet labyrint. En de
andere de mini versie van de Oxford English
Dictionary, netjes voorzien van de bijpassende loep.
Volgens mij zat -ie in die half dicht gestikte zak.
Verder? Iets met Wikipedia. Rosetta. Enigma.
Decodering. Ontcijfering.
Lievelingsvest. Hoe is het mogelijk, dat één persoon
levenslang jouw gewicht kan dragen.
En hoe is het mogelijk, dat één persoon,
zich levenslang, in jouw armen mag laten glijden.
En wie kreeg de wereld,
toen -ie zocht naar een zakdoek?
Wie kreeg de wereld,
toen -ie zocht naar wat lippenbalsem?
Hertaling door Wordbites van stuk van Jane Hirshfield.