Zeewater maakt stof stijf,
ook lang nadat het is opgedroogd.
Zoals pijn in het lichaam blijft,
lang nadat -ie voorbij is.
Een vrouw beweegt haar handen op een vreemde
manier, omdat haar grootvader, ooit op een plek
was, waarover hij nooit sprak.
In plaats daarvan maakt ze sleetse grappen.
Haar vingers? Scheef en krom.
Noem het ene, lang genoeg bij de naam,
van het andere, en het zal antwoorden,
het zal antwoorden.
Noem gezuiverd zeewater “boom”,
en het zal antwoorden.
Noem het een boom,
waarvan de vorm van de takken zomaar,
terloops, is ontstaan.
Noem wat vertakking is
“een man wiens taak het was vingers te breken,
of anders zijn eigen vingers te verliezen.”
Noem “vingers, scheef als takken, handen.”
Handen die appels schillen en snijden,
om ze te geven aan een meisje
die ze in stilte eet, terwijl ze kijkt.
Noem het meisje daarna boom,
nee, noem haar zeewater,
met stilte doortrokken zeewater.
Hertaling door Wordbites van stuk van Jane Hirshfield.